Organik Donanım Üzerinde Paralel Zaman Parçacıkları

Biz tekil bir biyoloji değiliz; aynı organik donanım üzerinde LIFO prensibiyle üst üste istiflenmiş paralel zaman iş parçacıklarıyız. Beden, uzay-zamanda sabitlenmiş bir host; bilincimiz ise yığının en tepesindeki aktif çağrı çerçevesinden (call frame) ibaret. Her kritik yol ayrımında aldığımız kararlarla yeni bir zaman katmanı belleğe PUSH ediliyor ve alttaki benlikler, nöronal devrelerde askıya alınmış birer arka plan sürecine dönüşüyor.

Aniden beliren nedensiz kalp çarpıntıları ya da açıklanamayan kas hafızası refleksleri birer yanılsama değil; alt katmanlardan sızan tampon bellek tortuları (buffer residue). Ortak paylaşılan biyolojik heap üzerinde hücrelerimiz aynı telomer havuzunu tüketirken, stack pointer hafifçe saptığında yaşadığımız o mikrosaniyelik boşluklar, iki paralel katman arasındaki bağlam değişiminden (context switching) kaynaklanıyor. Taşıyabileceğimizden fazla ihtimali aynı bedene yüklediğimiz an sistem stack overflow verir; nöral ağlar kilitlenir ve donanım zorunlu bir yeniden başlatmaya sürüklenir. Şu an hissettiğimiz tüm bu somatik ağırlık, belki de sadece sırasını bekleyen alt katmandaki bir varyantımızın donanıma yazdığı geçici değişkenlerden başka bir şey değil.